Είναι αλήθεια ότι μου έχουν λείψει τα κάλαντα, όχι να τα πω, η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν τα είπα, καθώς οι γονείς μου πίστευαν ότι είναι σαν να ζητιανεύω από πόρτα σε πόρτα, άλλο και τούτο πάλι! Μου έχει λείψει αυτό το πρωινό χτύπημα του κουδουνιού στην πόρτα από τα παιδιά που έρχονται να πουν τα κάλαντα, πλέον όλο και λιγότερο το ακούω κάθε χρόνο, είναι ο φόβος, η αύξηση της εγκληματικότητας, ίσως η καχυποψία, ένα έθιμο που δυστυχώς σβήνει στις μεγάλες πόλεις…
Πέρσυ μου χτύπησαν την πόρτα δύο παιδάκια με ξένες ρίζες, τα οποία μου τραγούδησαν τα ελληνικά κάλαντα με την προφορά του τόπου τους και ήταν πραγματικά συγκινητικό…
Εύχομαι για τις γιορτές αυτές ότι καλύτερο επιθυμεί ο καθένας και ειδικά για τη νέα χρονιά εύχομαι περισσότερα χαμόγελα, περισότερες ευχάριστες εκλπήξεις, αισιοδοξία και λιγότερο φόβο μέσα μας και έξω μας…
Στο βιντεάκι παρακάτω ακούμε την Καναδέζα ντίβα των film noir των 30s & 40s, Deanna Durbin, να τραγουδά με τόσο σέξυ τρόπο το Silent Night, τι κι αν σε αυτή την ταινία του ’45 το τραγουδούσε στον πατέρα της από το τηλέφωνο κι όχι σε κάποιον εραστή της…
Χρόνια Πολλά
