The subject is Jazz (?)

Κάθομαι στη βεράντα του σπιτιού μου και μυρίζω το γιασεμί που έχει αναρριχηθεί στα κάγκελα. Σκέφτομαι ότι τέτοια ώρα θα έπρεπε να βρισκόμουν σε ένα καράβι που διασχίσει την Αδριατική και κατευθύνεται στη Βενετία, δεν είμαι όμως. Στο cd player παίζει Μοσχολιού, ίσως να περίμενε κανείς να γράψω ότι τέτοια ώρα ακούω Gillespie ή Coltrane, όμως εγώ ακούω Μοσχολιού και το απολαμβάνω, ενώ το ουίσκι μου στο ποτήρι είναι σχεδόν στον πάτο και τα παγάκια σαν να ζητούν λίγο ακόμα νερό της φωτιάς για να τα χαϊδέψει. Νιώθω μια γαλήνη καθώς θυμάμαι τα λόγια της μάνας μου που μου έλεγε πάντα ότι κάθε εμπόδιο είναι για καλό. Έτσι νομίζω κι εγώ, τα καράβια άλλωστε δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου, με ανακάτευαν, δεν ήμουν της θάλασσας εγώ κι ευτυχώς που δεν υπηρέτησα δηλαδή στο ναυτικό γιατί θα είχα χοντρό πρόβλημα. Βολικά ένιωθα με τα αεροπλάνα, με τον αέρα, πολλές φορές τον κοπανιστό, ίσως κάποια στιγμή θα έπρεπε να μου κάνουν δώρο ένα αεροπλάνο, έστω και μικρό (καλά, δεν εννοώ και μινιατούρα), έτσι, τιμής ένεκεν για τα λεφτά που έχω δώσει στις αεροπορικές εταιρείες.

Τέλος πάντων, «ωραίο δεν είναι αυτό το τέλος πάντων; το λες και καθάρισες» (ατάκα από ταινία με τη Βουγιουκλάκη), σκέφτομαι ότι τουλάχιστον δεν θα χάσω τη συναυλία του Loussier στο Εδιμβούργο και αυτό είναι παρήγορο.

Σκέφτομαι επίσης ότι δεν είναι κακό να είσαι blogger, θα μπορούσα να αραδιάζω τις σκέψεις μου τέτοια ώρα στον καλό μου φίλο Γ., που έχει ξεμείνει στην Αθήνα γιατί δεν μπόρεσε να πάρει άδεια λόγω δουλειάς και να του πρήζω τα συκώτια, αλλά έλα που βαριέμαι να μιλήσω, έλα που βαριέμαι να ακούω αυτά που λέω και προτιμώ να τα γράφω, έλα που αγαπώ τον Γ., γιατί και το συκώτι του εδώ που τα λέμε δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση με τις τρανσαμινάσες στα Ιμαλάια!

“Και γιατί πρέπει δηλαδή να σκορπίσεις τις σκέψεις σου στον κυβερνοχώρο;” λέει τώρα μια κακιασμένη φωνή από μέσα μου. Ξέρω εγώ; ίσως επειδή βαριέμαι να πάρω τηλέφωνο μερικούς ξέμπαρκους φίλους και να πάμε στο Θησείο για ποτάκι. Μήπως τελικά το blogging είναι για τεμπέληδες σαν και εμένα; Σκέφτομαι επίσης ότι θα πρέπει να είναι και κάποιο κουσούρι από τότε που είχα μανία με το γράψιμο και σκόρπιζα τα γραπτά μου εδώ κι εκεί, κάποιος με ανακάλυψε κάποια στιγμή και μου έκανε την πρόταση, αυτό ήταν, από εκείνη τη στιγμή βαρέθηκα να γράφω και έπιασα την «πρόζα», στην οποία δεν είχα και πολύ επιτυχία είναι αλήθεια κι έτσι επέστρεψα στα γνωστά λιμέρια, γράφοντας άρες μάρες κουκουνάρες, προκειμένου να σκοτώσω το χρόνο μου, επειδή βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε άλλο και κυρίως να πάω για ποτάκι στο Θησείο, που τέτοια ώρα θα είναι χάρμα και θα ανακατευτώ και με τον νεαρόκοσμο για να νιώσω τζόβενο ξανά, γιατί πλέον, δεν είναι ντροπή, είμαι και ολίγον σιτεμένο αγοράκι.

 

«Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει

κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.

Εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι,

σε λάθος στάση θα κατεβείς»

 

Πόσο μου άρεσε πάντα αυτό το τραγούδι του Γιάννη Σπανού και πόσο λάτρευα την ερμηνεία της Μοσχολιού, αλλά και πόσο αυτή την ώρα με αγγίζουν οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου…

Σήμερα διάβασα ότι μας άφησε και ο George Russell, ο σημαντικότερους κατά πολλούς μεταπολεμικά συνθέτες της jazz, ο μουσικός που ανακάτευε την jazz με τους κουβανοαφρικάνικους ρυθμούς, δημιουργώντας μια δική του, αξεπέραστη σχολή.

Τώρα τι σχέση έχει η Μοσχολιού με τον Russell και τους ανακατεύω δεν γνωρίζω, απλά εδώ στο μπαλκόνι έχει δροσιά και ησυχία και είναι ωραίο να μιλάς για μουσική, για ταξίδια, να τα ανακατεύεις όλα και να τα κάνεις ρώσικη σαλάτα, την οποία πάντοτε αντιπαθούσα, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας (και πιο είναι άραγε, ένας Θεός ξέρει), να δημιουργείς το δικό σου fusion σκέψεων, να νιώθεις όμορφα σαν να ακούς τρομπετίστες να σολάρουν σε ένα μπαρ στη Ν.Ορλεάνη κι εσύ να πίνεις bourbon με πάγο και να φλερτάρεις με την τραγουδίστρια του μπαρ, σα να βρίσκεσαι σε μια υπερατλαντική πτήση και να βλέπεις από ψηλά τα φώτα της Νέας Υόρκης να σε περιμένουν να σε αγκαλιάσουν, καθώς εάν το καλοσκεφτείς the subject is jazz τελικά, καθώς μόνο εάν είσαι ολίγον τζαζ, που λέει κι η νεολαία, μπορείς να ισορροπήσεις πάνω σε αυτά τα λεπτά, επικίνδυνα σχοινιά από τα οποία κρέμεται ολόκληρη η ζωή, χωρίς να πέσεις και να γκρεμοτσακιστείς στο χάος.

Προβληματίστηκα με ποιο βιντεάκι θα έπρεπε να παντρέψω αυτό το ασυνάρτητο άρθρο, Μοσχολιού ή Russell δηλαδή, σκέφτηκα μετά ότι τη Μοσχολιού τη γνωρίζεις καλά, τον Russell μπορεί και όχι κι επειδή ώρες ώρες βγαίνει ο δάσκαλος που κρύβω μέσα μου, για να μην πω καλύτερα ο show off ξερόλας, αποφάσισα ότι ένας Russell, μιας που άφησε μόλις προχτές τα εγκόσμια θα ταίριαζε περισσότερο, αν το καλοσκεφτείς, εδώ μέσα τελικά the subject is (definitely) Jazz, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

Advertisements

5 responses

  1. Και δω μυρίζει γιασεμί στερεοφωνικά- παιζει τζιτζίκια ασταμάτητα
    μέρες τώρα-κι εγώ προσπαθώ να διαλέξω μουσική για την επομενη ανάρτηση. Χάρηκα που δε θα χάσεις τον Loussier – ανακουφίστηκα ειλικρινα…ας τον ακούσει κάποιος απο τους ελληνες μπλογκερ.
    Τα χαιρετίσματα στοΝν Γ. (τι σημασία έχει ότι δεν τον ξέρω. πάρε τηλέφωνο τώρα και πες του: “Χαιρετίσματα απο τον Τσαλαπετεινό” )

  2. μιλάς κι εσύ για μουσική που βάζεις την καλύτερη;
    Buena vista social club το έχεις κάνει τελευταία 🙂

    άσε τον Γ., τον πήρε ο ύπνος, θα του πω αύριο τις καλημέρες μου κι αν του πω ειδικά και από τον τσαλαπετεινό θα μου ζητήσει σίγουρα χαιρετίσματα και από την μπεκάτσα, έχεις καμία εύκαιρη;

  3. Θα κάνω το δικηγόρο του βλόγιν: δεν είναι για τεμπέληδες -πρέπει να χτυπάς τα πλήκτρα αφού!

    Την επόμενη φορά να πας στο Θησείο για ποτό. Δε λέει να μένεις μέσα. Κι ο Γ. ας μην πιει αλκοόλ, ας πιει ένα χυμό! Αλλά όχι μέσα ρε παιδιά! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s