Που λες εκεί που τ΄πινα…

Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από εκείνες τις μικρές παρασπονδίες, τις αθώες καθημερινές πονηράδες που κάνουν τη μέρα και κυρίως τη νύχτα σου απολαυστικά γοητευτική.

Χτες το βράδυ, αφού έδιωξα τα γυναικόπαιδα στα Βόρεια κλίματα, αποφάσισα ότι καιρός είναι να μαζευτούμε δυό τρεις ξέμπαρκοι και να πάμε τελικά για ποτάκι που τόσο καιρό το λέμε και τελικά δε το κάνουμε. Η Αθήνα είναι όμορφη τα καλοκαιρινά βράδια, γιατί η Αθήνα ούτως ή άλλως είναι όμορφη τα βράδια, αφού στην περίπτωση της ισχύει αυτό που λένε, λυχνίας σβησθείσης πάσα γυνή ομοία. Πήγαμε λοιπόν σε ένα μπαράκι από εκείνα που συχνάζουν νέοι, γέροι και παιδιά, εμείς είμαστε κάπου στη μέση ηλικιακά, από εκείνα στα οποία οι σερβιτόροι και οι σερβιτόρες είναι όμορφα, ημιαπασχολούμενα παιδιά της γενιάς του χαρτζιλικού, ένα από εκείνα τα μπαράκια που για να τραβήξεις λίγο την καρέκλα σου και να απλωθείς ή να πας προς νερού σου θα πρέπει να ζητήσεις είκοσι συγνώμη από τους διπλανούς σου, αν φυσικά έχεις την τσίπα, από εκείνα στα οποία δίπλα τους υπάρχει ένας ξέχειλος κάδος με σκουπίδια και συνήθως βρίσκονται στα ισόγεια πολυκατοικιών, δίπλα σε μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα και κυρίως τζιπ, από εκείνα που καθώς πίνεις το ποτό σου και σηκώνεις το κεφάλι βλέπεις το φεγγάρι να σου κλείνει το μάτι, από εκείνα που λίγο πιο δίπλα τους ανθίζει μια γαζία ή ένα γιασεμί…

Σε ένα τέτοιο μπαράκι βρεθήκαμε χτες και λέγαμε ένα σωρό αρλούμπες, χαζογελάγαμε, κουτσομπολεύαμε, προσπαθούσαμε με ένα σωρό αμήχανες κουβέντες να καταναλώσουμε το χρόνο που χάνεται αστραπιαία και φεύγει ερήμην μας, χωρίς να προλαβαίνουμε να δώσουμε μια ευκαιρία στο βλέμμα μας να απολαύσει το φεγγάρι και τον κόσμο που περνάει βιαστικά από δίπλα μας. Καθώς λέγαμε κάτι τέτοια πέρασε από μπροστά μας μια αιθαίρια ύπαρξη, από εκείνες που φτιάχτηκαν για να προκαλούν τα μάτια, από εκείνες που η φύση τους έδωσε τόση ομορφιά ώστε να μη χρειάζεται να κάνουν τίποτα άλλο για να προκαλέσουν παρά να σχίσουν τον αέρα μπροστά σου στέλνοντας κύματα ηλεκτρικών κενώσεων στην σπονδυλική σου στήλη. Τα μάτια όλων μας έπεσαν πάνω της σαν κάτι να ζητούσε, θα ήταν δεν θα ήταν στα εικοσιπέντε, ήταν απλά στην αρχή κι εμείς στο παραπέντε που λένε και οι Κατσιμιχαίοι, βέβαια το να πλησιάζεις στα πενήντα δεν είναι δα και για θάνατο, μην τρελαθούμε τώρα, αλλά να βλέπεις την αιθαίρια ύπαρξη να περνά από μπροστά σου κι εσύ να στρώνεις το γυαλί στη μύτη και να φτιάχνεις τον γιακά είναι λίγο ξεφτιλίκι ομολογουμένως, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά απλά γιατί βρε αδερφέ, εσένα θα κοιτάξει το κορίτσι που έχεις σχεδόν τα διπλά της χρόνια; κι όμως τα μάτια της καρφώθηκαν πάνω μου κάποια στιγμή και τότε, άκουσα τη φωνή της γυναίκας μου χιλιόμετρα μακρυά να τραντάζεται στο γέλιο, γιατί ικανό για τέτοια πράγματα δεν με έχει, κι εγώ πάνω που λέω να κάνω την ατασθαλία και να της αποδείξω, έστω και δια αποστάσεως ότι η μπογιά ενός αρσενικού δεν ξεφτίζει ποτέ κι ότι ο άντρας, ο σωστός, ο πρόστιχος κι ο καραμπουζουκλής είναι πάντα ένας εν δυνάμει επιβήτορας, η νεαρά πλησιάζει προς το μέρος μου και καθώς είμαι έτοιμος να σηκωθώ έκπληκτος, λέγοντας από μέσα μου: τώρα σε θέλω κάβουρα, την βουτάει ένας γυμνασμένος νεαρός που καθόταν από πίσω μου και δεν τον είχα πάρει χαμπάρι και της ρίχνει ένα ρουφηχτό γλωσσόφιλο που κουδούνισε ο λαβύρινθός μου, σε συνδυασμό με χουφτοειδές μπαλαμούτι στον μηρό!

Κάθησα στην καρέκλα μου σαν τη βρεγμένη γάτα και τα τρανταχτά γέλια της γυναίκας μου αντηχούσαν ακόμα πιο δυνατά στον ακουστικό μου πόρο, σαν κύμβαλα αλαλάζοντα που λέει και ο ποιητής, έστω κι αν η χριστιανή βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά κι αυτή τη στιγμή κακοπερνάει η κακομοίρα στη Βενετία, ακούγοντας στην πλατεία του Αγίου Μάρκου τον Paolo Conte.

Ευτυχώς πάντως ήρθε και η δική μου η ώρα, η πτήση μου αναχωρεί αύριο για τη Σκωτία και σκέφτομαι να την περιμένω στο Εδιμβούργο παίζοντας γκάιντα και φορώντας κιλτ, το γέλιο άλλωστε κάνει καλό και κυρίως το τρανταχτό.

 Μετά από όλα αυτά, τι άλλο θα μπορούσα να βάλω τώρα εκτός από το παρακάτω αειθαλές; (σημειωτέον, είναι η πρώτη τους εμφάνιση το 1982).

Σε λίγες ημέρες ξανά στις επάλξεις (τι μαρτύριο κι αυτό το blogging)

Advertisements

3 responses

  1. τι λες τώρα? ο Κατσιμίχας σε βρεφική ηλικία?!?! ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

    [Η Αθήνα, αγαπητέ, είναι πάντα όμορφη, και τη μέρα και τη νύχτα, γιατί η Αθήνα είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου, τελεία και παύλα. Κι αυτά για τις λυχνίες αφορούν τις άλλες! 🙂 ]

    Καλά να περάσετε -που θα περάσετε- και αναμένουμε νεότερα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s