Norwegian Wood

Όταν για πρώτη φορά πέταξα με αεροπλάνο εκτός Ελλάδος, θα ήμουνα γύρω στα δέκα, αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν η αίσθηση του πράσινου που έβλεπα από ψηλά. Μάλλον, είχα εξοικειωθεί με την ιδέα έως τότε, ότι όλα τα μέρη μοιάζουν περίπου σαν την Ελλάδα, θάλασσα, δαντελωτές ακρογιαλιές, βουνά, ξερά τοπία, τσιμέντο.

Το πρώτο μου ταξίδι τότε στο εξωτερικό ήταν στη Σουηδία, στην οποία ζούσαν συγγενείς. Η έκπληξη στα μάτια μου θα πρέπει να ήταν τελικά πολύ μεγάλη αντικρύζοντας ένα συννεφιασμένο τοπίο και μια σχεδόν ατέλειωτη πράσινη έκταση, που μόλις και με τα βίας με απομάκρυνε ο πατέρας μου από το παραθυράκι του αεροπλάνου, ώστε να κατεβούμε και να συνεχίσουμε με το Volvo του θείου μου για την Νότια Σουηδία στην οποία έμενε. Από εκείνο το ταξίδι στη Σκανδιναβία κατάλαβα ότι εάν κάποτε θα έπρεπε να επιλέξω το μέρος στο οποίο θα ήθελα να ζήσω, τότε αυτό θα έμοιαζε κάπως σαν τα χρυσοπράσινα λιβάδια του Σουηδικού Νότου, να ζήσω σαν την Πίππη τη Φακυδομύτη και τους φίλους της, που εκείνη την εποχή η σειρά έκανε θραύση στη Σουηδία. Το ταξίδι εκείνο δεν τελείωσε όμως εκεί, ο θείος μου είχε κάνει πρόγραμμα και μας γύρισε και στις γειτονικές χώρες, Δανία, Φινλανδία και Νορβηγία κι ενώ η Σουηδία ήταν η χώρα που μέχρι εκείνη τη στιγμή με είχε περισσότερο εντυπωσιάσει, τελικά ήταν η Νορβηγία που πραγματικά έκλεψε τις εντυπώσεις, σε εκείνο μάλιστα το πρώτο ταξίδι φτάσαμε έως το Tromsø στον Αρκτικό!  Την ημέρα εκείνη που κατευθυνόμαστε προς τη Νορβηγία, θυμάμαι στο κασετόφωνο του Volvo ακούγαμε Beatles, οι Abba βλέπεις δεν είχαν ακόμα γεννηθεί στα μέρη αυτά, έτσι λοιπόν ακούγαμε τους Beatles, ακούσαμε και το υπέροχο Norwegian Wood. Αυτός ο ήχος μου έκανε τρομερή εντύπωση και συγκεκριμένα εκείνο το περίεργο όργανο που ακουγόταν στο τραγούδι, αργότερα έμαθα ότι το έλεγαν σιτάρ κι ήταν ένας πολύ επιτυχημένος μουσικός πειραματισμός των σκαθαριών, μου έκαναν τρομερή εντύπωση γιατί τους άκουγα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όπως μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι στην Ελλάδα, όπως μου είπε ο πατέρας μου, δεν τους πολυσυμπαθούσαν και τους αποκαλούσαν γιεγιέδες, στην Ελλάδα που εκείνη την εποχή άκουγαν κρυφά τον Θεοδωράκη και οι κρατούντες έστειναν φολκλορικά γλέντια με φουστανέλες στο Καλλιμάρμαρο…

Μετά από εκείνο το ταξίδι στη Σκανδιναβία πριν από πολλά χρόνια, κοντεύουν τα 40 αν κάτσω και τα μετρήσω, ακολούθησαν κι άλλα πολλά, για ένα μικρό διάστημα βρέθηκα να μένω στη Σουηδία και να βιοπορίζομαι εκεί, άλλοι μου έλεγαν πως αντέχω τον καιρό, άλλοι ότι σαν την Ελλάδα πουθενά, εγώ όμως ήξερα ότι ούτε ο καιρός με χάλαγε, ούτε αναπολούσα και την Ελλάδα, μια χαρά ήταν εκεί, οργάνωση, τάξη, όμορφο φυσικό περιβάλλον. Συχνά πυκνά ταξιδεύαμε στη Νορβηγία, την οποία θεωρώ ίσως μία από τις ωραιότερες γωνιές του πλανήτη και ευτυχώς έως σήμερα έχω γυρίσει αρκετές.

Πρόσφατα βρέθηκα στη Νορβηγία ξανά και μάλιστα στη Βόρεια, εκεί στο παγωμένο Tromsø στον Αρκτικό. Για το μέρος αυτό θα μπορούσα να πω πολλά, μοιάζει εξωτικό στα μάτια των νοτιοευρωπαίων, μοιάζει «παγωμένο», η αλήθεια όμως είναι διαφορετική, ο εξωτισμός είναι κάτι σχετικό, το ίδιο και η αίσθηση του «παγωμένου». Το Tromsø είναι πανέμορφο, αλλά και ζωντανό (οι Νορβηγοί είναι έξω καρδιά εάν τους συναναστραφείς) με τα πολύχρωμα ξύλινα σπιτάκια του, καθώς βυθίζεται πότε στο μακρύ σκότος και πότε στο ατέλειωτο φως του Αρκτικού. 

Δεν είμαι καλός στις ταξιδιωτικές περιγραφές είναι η αλήθεια, το κάθε μου ταξίδι το ζει κάθε μικρό κομμάτι των κυττάρων μου, η εμπειρία της ανακάλυψης νέων συγκινήσεων εμποτίζει κάθε μου αίσθηση, σε βαθμό που να μην μπορώ να περιγράψω όλη αυτή την εμπειρία.      

Σε ανάμνηση λοιπόν εκείνου του πρώτου ταξιδιού, το οποίο επαναλήφθηκε πριν από λίγο καιρό στη Βόρεια Νορβηγία, σε ανάμνηση εκείνης της πρώτης ταξιδιωτικής συγκίνησης,  επέλεξα να επενδύσω το άρθρο αυτό με το αειθαλές Norwegian Wood των Beatles.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο και νιώθοντας να με συνεπαίρνουν όλα τούτα τα πράγματα ακόμα, διαπιστώνω ότι εάν καταφέρεις να διατηρήσεις μέσα σου όλη αυτή την παιδική φρεσκάδα και την λαχτάρα να ζήσεις κάθε συγκίνηση με πάθος, τότε μάλλον θα πρέπει να έχεις σώσει την παρτίδα εκείνη που λέγεται ζωή… 

Advertisements

3 responses

  1. Είσαι πολύ καλός στις ταξιδιωτικες περιγραφές. Όπως και στις αφηγησεις. Γιατί δεν είναι στεγνές αλλα εμπλουτίζονται από την προσωπική σου ματιά.
    Το τραγούδι από τα αγαπημένα, ταξίδεψε κι αυτό (στο χρόνο)…μ’αυτους τους Beatles σχεδόν σχολιαρόπαιδα ακόμη

  2. Εξαιρετικός συνδυασμός ταξιδιού σε τόπο, χρόνο και μουσική!

    Μήπως τελικά είσαι πολύ καλός και στις ταξιδιωτικές αναρτήσεις ενώ ισχυρίζεσαι το αντίθετο;

    Keep writing….

  3. τι καταπληκτικό δώτο το βιδεάκι! (ο ήχος ταιριάζει πάρα πολύ με τα σκανδιναβικά δάση, νομίζω)

    Λοιπόν, ένα από τα όνειρά μου είναι να κάνω με αυτοκίνητο ένα ταξείδι στα παράλια της Νορβηγίας από το Όσλο περιμετρικά το νότο και μετά all the way μέχρι το Tromsö! ZH ΛΕΥ Ω!!

    [αλλά θα τα καταφέρω, πού θα πάει!]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s