The age of (financial) oppression

Αρχίσαμε να ακούμε λοιπόν και αυτά, τα περί γενικευμένου financial oppression δηλαδή, όχι ότι δεν το περιμέναμε, όχι ότι δεν το ξέραμε, όχι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ζούμε σε μια παρακμιακή εποχή, αλλά πλέον μερικά πράγματα λέγονται με το όνομά τους. Ευτυχώς και δυστυχώς μαζί.

Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά, μάλλον μουντό φέτος από διάθεση, ενοχλητικά ζεστό, ένα καλοκαίρι μέσα στον προβληματισμό και στην αναδίπλωση, την οικονομική, την εθνική, άλλα μάλλον περισσότερο την προσωπική.  Ένα καλοκαίρι στην εποχή της “καταπίεσης” των ονείρων.

Το φθινόπωρο δεν είναι συμπονετικό ούτως ή άλλως, φέτος τελικά δεν ήταν ούτε και το καλοκαίρι… 

Μπορεί πάντως από όλα αυτά που περνάμε ως κάτοικοι αυτής της χώρας (ως πολίτες άλλοι), από όλα αυτά που θα περάσουμε, από όλο αυτό το (financial) oppression, όπως το λένε οι αγγλοσάξωνες, από όλη αυτή την αναδίπλωση όπως θα ήθελα να το πω εγώ, το oppression είναι βαρύς όρος, ίσως να βγει και κάτι καλό, ίσως να αναθεωρήσουμε το αξιακό μας σύστημα, να βάλουμε άλλες προτεραιότητες, ίσως να βγούμε διαφορετικοί, κι εκεί να βρίσκεται τελικά αξία όλων τούτων, να σε πηγαίνουν παραπέρα, να σε κάνουν να αλλάζεις…

…και απαισιόδοξος δεν είμαι, ίσα ίσα μάλιστα, η αλλαγή βέβαια δεν οδηγεί πάντα προς το καλύτερο, η αλλαγή μπορεί να σε πάει και πίσω, όμως τις χρειαζόμαστε αυτές τις αλλαγές, γιατί ακόμα και με τα πισωγυρίσματα κάποια μηχανή κινείται, κάποιες δυνάμεις ελευθερώνονται, κάποια μυαλά αρχίζουν να σκέφτονται, κάποια χέρια αρχίζουν να δουλεύουν κι ότι κινείται δεν βαλτώνει, δεν κολλάει, ίσως τελικά να πρέπει να πάμε πίσω για να φτάσουμε μπροστά, σαν τον Κολόμβο με την Αμερική, μπορεί να νομίζουμε ότι βλέπουμε τις Ινδίες αλλά τελικά να ανακαλύψουμε έναν άλλον νέο κόσμο…

…γι αυτό είμαι αισιόδοξος, γιατί κάπως έτσι κινείται ο κόσμος, απλά αυτή η μηχανή θα ποδοπατήσει κάποιους, θα τους συνθλίψει, αλλά και τόσο καιρό τι έκανε μήπως, γιατί λοιπόν η εποχή της αναδίπλωσης μας πονά τόσο, ίσως γιατί πλέον ποδοπατά κι εμάς τους ήδη βολεμένους, μήπως εμείς τελικά έχουμε τόσο διαβρωθεί που φοβόμαστε ακόμα και να αλλάξουμε;     

Ακούμε το κλασσικό “somewhere over the rainbow”, σε μια σύγχρονη διασκευή που πραγματικά λατρεύω. 

…κι όπως λέει το τραγούδι:

Somewhere over the rainbow
way up high
and the dreams that you dreamed of
once in a lullaby
Somewhere over the rainbow
blue birds fly
and the dreams that you dreamed of
dreams really do come true

Advertisements

One response

  1. Βέβαια όταν είσαι ανάμεσα σε αυτούς που ποδοπατούνται, λίγη σημασία έχει αν επιτέλους ο κλασικός μαλάκας αναθεώρησε το αξιακό του σύστημα..τι τραγικό και θλιβερό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s